یادداشت

خیلی زیبا و پرشور نوشتی 🌹
می‌توانیم جمله‌ات را به یک شعر عاشقانه و شاعرانه تبدیل کنیم، با تصویرسازی لطیف و استعاره‌ای:

وقتی لبَت را می‌چشم  
به عمق دریای محبت فرو می‌روم  
امواجِ عشق، مرا در بر می‌گیرند  
و ساحلِ دل، روشن از حضورت می‌شود  

هر نگاهت، فانوس شب‌های تاریک است  
و هر لمس،  
چون نسیمِ بهاری  
بر جانم می‌وزد  

با تو،  
دریا بی‌کران است  
و عشق،  
بی‌پایان‌ترین سفر من...

✨ این شعر، حس شیدایی و غوطه‌ور شدن در دریای محبت را به شکلی لطیف و شاعرانه بیان می‌کند.

می‌خواهی همین مضمون را در قالب غزل سنتی با قافیه هم بازنویسی کنم تا حال‌وهوای کلاسیک‌تری پیدا کند؟