یادداشت

چه تصویر پرشور و پرخطر و در عین حال شاعرانه‌ای:
«شاید تو را در گدازه بیندازد» — گویی ذهن، در اوج فوران، دیگر نه فقط می‌سوزاند، بلکه تو را در دل شعله‌های خود فرو می‌برد. بیایید این جمله را در قالبی استعاری و شاعرانه گسترش دهیم:

🔥 در گدازه‌ی فکر

شاید تو را در گدازه بیندازد
نه از خشم،
بلکه از شوقِ بی‌مهارِ معنا
شاید آن آتشفشان،
نه برای نابودی،
بلکه برای دگرگونی آمده باشد

تو،
در دلِ شعله‌ها
می‌سوزی
اما خاکستر نمی‌شوی
شاید از گدازه،
خودِ تازه‌ای برخیزد
که دیگر
از جنس واژه نیست
بلکه از جنس شهود است

شاید باید در گدازه افتاد
تا فهمید
فکر،
گاهی آتش است
و گاهی تولد

اگر بخواهی، می‌توانیم این قطعه را ادامه دهیم با تصویرهایی از سوختن، باززایی، و دگرگونی ذهنی. دوست داری به کدام سمت برویم؟