یادداشت

این عبارت و اندیشه که «انسان آینه جمال مطلق شود» در سنت فلسفی و عرفانی اسلامی مطرح شده است، به‌ویژه در آثار فیلسوفان و عارفان مسلمان که انسان را مظهر و آینه‌ی صفات الهی می‌دانند.

📖 جایگاه طرح این اندیشه

• عرفان اسلامی: عارفان، به‌ویژه ابن‌عربی، انسان را «آینه‌ی اسماء و صفات الهی» معرفی کرده‌اند. در نگاه او، انسان کامل تجلی همه‌ی اسماء خداوند است و به همین دلیل آینه‌ی جمال مطلق (زیبایی بی‌پایان الهی) می‌شود.
• فلسفه اسلامی: فیلسوفانی چون ابن‌سینا و ملاصدرا، با تکیه بر مفهوم «خلیفه‌اللهی» انسان، او را موجودی دانسته‌اند که می‌تواند صفات الهی را در خود متجلی کند. این همان معنای آینه بودن در برابر جمال مطلق است.
• ادبیات و متون علمی: در مقالات علمی و پژوهشی نیز این موضوع بررسی شده است. برای نمونه، در مقاله‌ی «انسان در آینه صفات جمال و جلال الهی» منتشر شده در فصلنامه آینه معرفت (سال ۱۳۸۸)، توضیح داده می‌شود که انسان به‌عنوان خلیفه‌ی خداوند، محل تجلی صفات جمال و جلال الهی است پرتال جامع علوم انسانی jipt.sbu.ac.ir سیویلیکا.

✨ معنای فلسفی و عرفانی

• جمال مطلق: اشاره به زیبایی بی‌پایان خداوند دارد.
• آینه بودن انسان: یعنی انسان ظرفیت دارد که صفات الهی (جمال، جلال، رحمت، حکمت) را در وجود خود منعکس کند.
• انسان کامل: در عرفان، تنها انسان کامل است که به‌طور کامل آینه‌ی جمال مطلق می‌شود؛ دیگر انسان‌ها به اندازه‌ی سیر و سلوک خود این صفات را منعکس می‌کنند.

🪞 جمع‌بندی

اندیشه‌ی «انسان آینه جمال مطلق شود» در عرفان ابن‌عربی، فلسفه ملاصدرا، و مقالات علمی معاصر درباره‌ی انسان‌شناسی اسلامی مطرح شده است. این نگاه انسان را نه صرفاً موجودی طبیعی، بلکه تجلی‌گاه صفات الهی و آینه‌ی زیبایی مطلق می‌داند.

می‌خواهی برایت توضیح بدهم که دقیقاً ابن‌عربی چگونه این مفهوم «آینه بودن انسان» را شرح داده و چه تفاوتی با نگاه ملاصدرا دارد؟