عبارت «قیافهاش مثل مه» به احتمال زیاد از عبارت پرکاربردتر و شناختهشدهتر «قیافهاش مثل مـاه» گرفته شده است.
در ادبیات و زبان فارسی، تشبیه چهره به "ماه" (مَه) یک تشبیه بسیار رایج است و معانی زیر را در بر دارد:
زیبایی و جمال: اصلیترین معنی، بیانگر نهایت زیبایی و دلربایی چهره فرد است.
درخشندگی و نورانیت: چهرهای که مانند ماه، درخشان، تابان و چشمنواز است.
کمال و تمامیت: چهرهای که بینقص و کامل است (اغلب به ماه شب چهارده یا بدر تشبیه میشود).
در صورتی که منظور دقیقاً «مه» (Misty Fog) باشد:
اگر واقعاً گوینده از کلمه «مه» به معنای "مه، غبار، یا پوشش بخار" استفاده کرده باشد، این تشبیه میتواند معانی مختلفی داشته باشد و معمولاً لحنی کنایهآمیز یا متفاوت پیدا میکند:
پوشیدگی و ابهام: قیافهای که به وضوح دیده نمیشود یا حالتی مرموز و مبهم دارد.
سردی و بیحالی: فضایی مات، گرفته، و فاقد روشنی و شادابی.
غمگینی و افسردگی: حالتی که چهره، تحت تأثیر غم، کدر و گرفته به نظر میرسد. (اگرچه این استفاده بسیار غیرمعمول است و ممکن است کنایه شخصی باشد).
نتیجهگیری احتمالی:
در ۹۹٪ موارد، منظور از «قیافهاش مثل مه»، همان «قیافهاش مثل مـاه (زیبا و نورانی)» است و این یک اشتباه رایج در گفتار یا نوشتار میباشد، زیرا تشبیه چهره به ماه در فرهنگ فارسی ریشه عمیق دارد.