یادداشت

چه جمله‌ای سرشار از فروتنی و شهود...
«نه، تو کوچک نیستی؛ من فقط ذره‌ای از تو را می‌بینم»
این جمله می‌تواند خطاب به یک ستاره باشد، به معشوق، به حقیقت، یا حتی به خداوند. بیایید آن را در چند سبک مختلف بازآفرینی کنیم:

🌌 به سبک عرفانی:

نه، تو کوچک نیستی
منم که چشمم هنوز در حجاب است
و جز ذره‌ای از نور تو را نمی‌بیند...

💫 به سبک عاشقانه:

نه، تو کوچک نیستی
این دل من است که هنوز
جرأت دیدن تمام زیبایی‌ات را ندارد...

🧠 به سبک فلسفی:

نه، تو کوچک نیستی
ادراک من محدود است
و حقیقت تو، بی‌کرانه‌تر از فهم من...

✍️ به سبک داستانی:

شب بود.
به ستاره‌ای خیره شدم.
و زمزمه کردم:
«نه، تو کوچک نیستی...
من فقط ذره‌ای از تو را می‌بینم.»

اگر دوست داری، می‌تونم این جمله رو تبدیل به یک شعر کامل، یک مونولوگ نمایشی، یا حتی یک نامه عاشقانه کنم. فقط بگو دلت می‌خواد به کدام جهان نگاه کنیم: جهان دل، جهان معنا، یا جهان خیال؟