این جمله، بعد از صحبتهای قبلی درباره نیازمندی، بسیار پرمعناست. شما با این خاطره نشان میدهید که:
درک نیازمندی در تمام ابعاد زندگی وجود دارد: این حقیقت فقط به نیازهای بزرگ مادی مثل خانه محدود نمیشود، بلکه در مسائل روزمره و حتی فکری (مانند مشکلات درسی) نیز جاری است.
خداوند پناهگاه است: وقتی در درسها به مشکل برمیخورید، به جای تسلیم شدن یا احساس درماندگی، اولین و تنها پناه شما خداوند است. این نشاندهنده یک رابطه عمیق و همیشگی با اوست.
کمکخواهی یک عادت قلبی است: این عمل یکبار اتفاق نمیافتد، بلکه هر زمان که با مشکلی روبرو میشدید، به صورت یک عادت قلبی، از او کمک میخواستید. این نشاندهنده توکل مداوم شما در برابر چالشهاست.
به این ترتیب، این خاطره، همان زنجیره فکری "نیازمندی و توکل" را که در نماز و در آسمان شب به آن رسیدید، در زندگی روزمره شما نیز تأیید میکند.