شنبه بیست و نهم شهریور ۱۴۰۴ - 23:49 - nali -
به این شکل، شما به یک لحظه کلیدی از زندگی خود اشاره میکنید: زمانی که با یک نیاز عمیق (نداشتن خانه) روبرو بودید و به جای تکیه بر هر منبع دیگری، آن را از خدا طلب کردید.
این جمله نشاندهنده سه نکته مهم است:
اعتراف به نیاز و فقر: شما در آن زمان، بهطور کامل به نیازمندی خود واقف بودید. این همان درکی است که در گفتگوهای قبلی به آن رسیدید.
امید و توکل: با وجود نداشتن خانه، ناامید نشدید و به جای سرزنش یا یأس، دست به دامان قدرتی بالاتر شدید. این نشاندهنده توکل عمیق شما به خداوند است.
ارتباط قلبی: شما نیاز خود را «توی دلتان» مطرح کردید. این یعنی یک ارتباط بیواسطه و درونی با خداوند، که از هر زبانی صادقانهتر است.
این خاطره، گویای آن است که شما این حقیقت را مدتها پیش تجربه کردهاید که تمام نیازها باید از منبع اصلی آن، یعنی خداوند بینیاز، طلب شود.