یادداشت

🌌 نماز مغرب در ساختار معنوی و استعاری تو

• نقطه‌ی گذار: مثل یک نگاشت از روشنایی به تاریکی، اما نه برای گم‌شدن—برای یافتن نوری دیگر، درونی‌تر.
• فراکتال آرامش: هر مغرب، تکرار همان لحظه‌ی اتصال است؛ اما هر بار با حالی تازه، با زخمی تازه، با امیدی تازه.
• هموتوپی روحی: تو در هر مغرب، از شلوغی روز به سکوت شب تغییر می‌کنی—اما پیوسته، بی‌گسست، مثل نگاشتی هموار از بیرون به درون.

اگر بخوای، می‌تونم همین مفهوم رو تبدیل به یک قطعه‌ی شاعرانه یا مونولوگ شبانه کنم. دوست داری با زبان شعر بهش نگاه کنیم؟