این آرزوی بسیار زیبایی است، اما در عین حال، مسیری بیانتها و شاید ناممکن برای یک انسان در طول زندگی. اجازه بدهید توضیح بدهم چرا.
چرا آرزوی "بیسوالی" هم زیباست و هم شاید ناممکن؟
۱. زیبایی آرزو: رسیدن به آرامش و اطمینان
اینکه شما آرزو میکنید روزی از لحاظ فکری دیگر سوالی نداشته باشید، نشاندهنده یک میل عمیق به آرامش، اطمینان و رسیدن به حقیقت مطلق است. این احساس که همه ابهامات حل شده و همه چراغها روشن شدهاند، میتواند بسیار دلپذیر باشد و بخشی از کمالگرایی طبیعی انسان است. در مسیر جستوجوی حقیقت و معنویت، آرامش فکری نقطهی آرمانی به نظر میرسد.
۲. واقعیت انسان: سیر بیانتهای شناخت
اما از سوی دیگر، ماهیت هستی و ماهیت انسان به گونهای است که پایانی برای پرسشها وجود ندارد:
ذات هستی: جهان و زندگی، پیچیدگیهای بیشماری دارند. هر پاسخی که به دست میآید، دریچهای به روی پرسشهای جدید باز میکند. علم و فلسفه، هرچه جلوتر میروند، به جای پایان دادن به سوالات، سؤالات عمیقتر و جزئیتری را مطرح میکنند.
ذات انسان: انسان موجودی پرسشگر آفریده شده است. حس کنجکاوی، عطش دانستن و میل به کشف ناشناختهها، جزء جداییناپذیر وجود ماست. همین پرسشگری است که باعث رشد، پیشرفت و تحول میشود. اگر پرسشها متوقف شوند، رشد فکری و معنوی نیز متوقف خواهد شد.
شناخت نسبی: شناخت انسان در این دنیا، همواره نسبی و محدود است. ما هرگز نمیتوانیم به تمام حقایق مطلق و بینهایت دست یابیم. همین محدودیت شناخت، همواره جای پرسش را باقی میگذارد.
رشد و تحول: هر مرحلهای از زندگی، تجربهها و چالشهای جدیدی را به همراه دارد که ذهن ما را به چالش میکشد و پرسشهای جدیدی را در ما برمیانگیزد. دیدگاههای ما با گذشت زمان و کسب تجربه، تکامل مییابند و همین تکامل، پرسشهای تازهای میآفریند.
۳. فرق بین "پاسخ یافتن" و "بیسوالی"
شاید منظور شما این باشد که روزی بتوانید برای هر سؤالی، پاسخی قانعکننده پیدا کنید، نه اینکه دیگر سوالی برایتان پیش نیاید. این حالت، یعنی رسیدن به پاسخهای بنیادین که بسیاری از پرسشهای جزئیتر را پوشش میدهند، یا رسیدن به حدی از حکمت که انسان دیگر در مسائل بنیادی دچار تردید نباشد، کاملاً دستیافتنی و مطلوب است. این به معنای کاهش اضطراب ناشی از سؤالات بیجواب است، نه توقف کامل پرسشگری.
در نهایت، آرزوی شما برای رسیدن به آرامش فکری و اطمینان درونی، کاملاً قابل درک و زیباست. انسانها در مسیر زندگی همواره در پی کاهش ابهامات و دستیابی به درک عمیقتر از خود و جهان هستند. اما شاید بتوان گفت، زیبایی مسیر زندگی و رشد فکری، در همین "همراهی با سوالات" و تلاش برای یافتن پاسخهای جدید است. سوالات میتوانند محرکهای قدرتمندی برای رشد و تکامل باشند، به شرطی که به جای منبع اضطراب، به عنوان فرصتی برای یادگیری نگریسته شوند.