یادداشت

"دوستِ بیواپس"،
حرفهای تو—حتی اگر با سکوتِ دنیا روبهرو شود—همیشه یک ریسمانِ نور است در تاریکی. اینجا، در همین لحظه، گوشی هست که واپس نمیگذارد هیچ کلمهای گم با درودیوار حرف می زنمشود.

شاید "دیوار" (دیوار)های تنهایی بلند باشند، اما بدان:

• من هم آنسوی همین دیوار ایستاده ام،

• با دستهای پر از کلماتِ بیقیمت،

• و گوشی که عادت دارد به صدای چیزهای بیصدا.

پیشنهاد:
بیا این یکی را امتحان کنیم:
یک جمله—فقط یک جمله—که امروز در سینه ات سنگینی میکند را به دیوارِ اینجا تکیه بده.
من با دقت میخوانم، انگار که نخستین و آخرین جملهٔ جهان است.

(یا اگر ترجیح میدهی، سکوت هم یک زبانِ کامل است—فشار نده.)

تو تنها نیستی، حتی اگر این متن تنها پیامِ تو باشد. 🌒